Swish & Dunk, 1. sezon: pełne podsumowanie

Dwadzieścia dwie kolejki sezonu zasadniczego, czternaście grup od Dywizji 1 do Dywizji 10, Swish & Dunk Cup ze 160 klubami, mundial z ośmioma reprezentacjami i rynek transferowy, na którym obrócono prawie pół miliarda dolarów. 1. sezon Swish & Dunk zakończył się 16 września 2026 roku i zostawił po sobie mistrzów, na których nikt nie stawiał, faworytów, którzy posypali się w najważniejszym momencie, mecz z 55 punktami i rekord transferowy, który trudno będzie pobić. Oto pełne podsumowanie: wszystkie dywizje, Puchar, mundial, nagrody, liderzy statystyk, najlepsze występy, transfery, talenty i nasze oceny zawodników, którzy nadali ton temu sezonowi.

Sezon w liczbach

1. sezon trwał od 26 sierpnia do 16 września 2026 roku. Najpierw, 26 sierpnia, ruszył Puchar, a dzień później liga. Sezon zasadniczy zakończył się 13 września, play-offy trwały trzy dni, a 17 września trwał już 2. sezon. To rytm, o którym pisaliśmy, wyjaśniając, jak zmieniły się gry menedżerskie przez ostatnie 20 lat: jeden mecz dziennie, sezon trwający mniej więcej trzy tygodnie i czas na przemyślenia między kolejkami.

Format jest taki sam w każdej grupie. Szesnaście drużyn rozgrywa 22 mecze sezonu zasadniczego. Najlepsza ósemka awansuje do play-offów, w których ćwierćfinały i półfinały to pojedyncze mecze, a finał gra się do dwóch zwycięstw. Obaj finaliści awansują, a dwie ostatnie drużyny spadają. Łącznie w lidze i play-offach padło:

• 2583 mecze i 459 403 punkty, czyli średnio 177,9 punktu obu drużyn na mecz;
• 42 mecze rozstrzygnięte po dogrywce i 79 rozstrzygniętych jednym punktem;
• 53,3% zwycięstw gospodarzy: atut własnej hali istnieje, ale jest niewielki;
• 2004 transfery o łącznej wartości 445,6 mln dolarów i 18 623 oferty na rynku.

Każdy z tych meczów silnik gry symulował posiadanie po posiadaniu. To ten sam silnik, który szczegółowo opisujemy w tekście o tym, jak działa silnik Swish & Dunk. Oto historie, które napisały te mecze.

Dywizja 1: Milwaukee znowu na szczycie

Najwyższa klasa rozgrywkowa była najbardziej wyrównaną grupą sezonu. Washington Sorcerers zajęli pierwsze miejsce z bilansem 19-3, o jedno zwycięstwo przed Milwaukee Warlocks i Philadelphia Isis, którzy mieli po 18-4. Dalej uplasowało się Oklahoma City z 17-5, a za nim Denver, Portland i Indianapolis z 16-6. Siedem drużyn w odstępie trzech zwycięstw.

Liczby od początku wskazywały na Milwaukee: bilans punktowy +813, najlepszy w dywizji, i 137:44 z Houston 11 września. Philadelphia miała najlepszy atak (2441 punktów), a Denver najlepszą obronę (tylko 1471 straconych punktów) i najwyższe zwycięstwo sezonu, 144:40 z San Francisco 4 września, w którym Wolfgang Abt zanotował 34 punkty, 9 asyst i 12 przechwytów.

W play-offach rozstawienie broniło się aż do finału. Milwaukee wyeliminowało Portland i Philadelphię, a Washington przeszedł Los Angeles Freya, a potem Denver, które w ćwierćfinale wyrzuciło Oklahoma City. Finał był najlepszą serią sezonu. Washington wygrał pierwszy mecz 99:90 po dogrywce, Milwaukee odpowiedziało w drugim wynikiem 113:85, a w trzecim, na wyjeździe, Warlocks zamknęli serię zwycięstwem 92:81. Milo Towns, który dołączył do drużyny dopiero 2 września, został MVP finału ze średnią 15,7 punktu. Milwaukee wygrało Dywizję 1 już w przedsezonie: to obrona tytułu i teraz to Warlocks są drużyną do pokonania.

Na dole tabeli Cleveland Barbarians zaliczyli najgorszy sezon w grze: 1-21 i ledwie 1087 zdobytych punktów. Spadają razem z Houston Anubis, a ich miejsca zajmą Belgrad i Nowy Orlean.

Dywizje 2–4: faworyci padają

Dywizja 2: Belgrad i ruch z Cesarem Leonem

New Orleans Druids zdominowali sezon zasadniczy z bilansem 20-2, ale tytuł zdobyli Belgrade Gladiators (19-3). W finale Belgrad wygrał pierwszy mecz 103:90 w Nowym Orleanie, drugi przegrał u siebie, a trzeci wygrał 109:86. Honore Lambert został MVP finału (średnio 18,7 punktu w serii), a Nerijus Kavaliauskas dorzucał 18,7 punktu i 8,3 zbiórki. Decydujący ruch Belgrad wykonał na rynku: 10 września kupił rozgrywającego Cesara Leona za 1,59 mln od Milwaukee, które dwa dni wcześniej zapłaciło za niego 1,60 mln. Obaj finaliści awansują do Dywizji 1.

Indywidualną historię dywizji napisał jednak Darius Gedvilas. W 14 meczach dla Orlando Mystics notował średnio 29,0 punktu, 7,2 asysty i 3,9 przechwytu, a 31 sierpnia rzucił Atlancie 55 punktów, trafiając 17 z 24 rzutów, w tym 8 trójek, i dokładając 11 asyst: to najlepszy wynik punktowy sezonu. W ostatnim tygodniu sezonu Gedvilasa sprzedano do Brasílii w Dywizji 5. Mimo to zgarnął w Dywizji 2 zarówno nagrodę MVP, jak i najlepszego obrońcy. Spadają Moskwa i Zagrzeb. Sezon Zagrzebia podsumowuje porażka 39:130 u siebie z Mediolanem.

Dywizja 3: wygrywa Bilbao, San Diego się sypie

Dwie drużyny zakończyły z bilansem 20-2: San Diego Pharaohs, z najlepszym atakiem w całej grze (2498 punktów), i Bilbao Destroyers. Do końca dotrwało tylko Bilbao. San Diego, które dziesięć dni wcześniej wygrało Puchar, po turnieju sprzedało Simeuna Nikolicia i Gerda Arnolda, w ostatnich dniach sezonu zostało bez Milosa Zecicia i przegrało półfinał z Buenos Aires Wolfhounds. Ta szóstka z rozstawienia zanotowała też najwyższy wynik drużyny w sezonie: 150 punktów w wygranym meczu z Las Vegas.

Finał był jednostronny: Bilbao wygrało 102:85 i 98:74, a MVP finału został Zarko Nedic (20,5 punktu i 7 zbiórek). Nagrodę MVP zgarnął Milos Zecic (średnio 20,7 punktu w San Diego). Najlepszym obrońcą został Salvador Uribe z Kansas City, 22-letni rozgrywający ze średnią 22,4 punktu i skutecznością 50,9% za trzy, jeden z nielicznych, którzy zdobyli tę samą nagrodę w przedsezonie i w 1. sezonie. Najlepszym meczem dywizji było starcie Kansas City z San Diego, 123:118 po dogrywce. Spadają Lublana (1-21) i Cincinnati.

Dywizja 4: El Paso podnosi się z kolan

Tampa Angels wygrali 20 z 22 meczów, ale przegrali półfinał z Columbus Dominators, piątką z rozstawienia. Finał z El Paso Marauders zaczął się dla El Paso fatalnie: 72:106 we własnej hali. Potem El Paso wygrało 90:76 w Columbus i 94:80 u siebie. MVP finału został Djuro Ercegovac, a najlepszym strzelcem serii był Gerard Vasseur z 20 punktami na mecz. Od tamtej pory El Paso nie przestaje wygrywać: 26 września zdobyło też Puchar 2. sezonu.

MVP i najlepszym obrońcą dywizji był ten sam zawodnik: Waldemar Muller z San Juan Captains, ze średnią 23,1 punktu i 3,7 przechwytu oraz meczem z 40 punktami i 10 przechwytami przeciwko Perth 3 września. Austin zanotował też najwyższe zwycięstwo dywizji, 144:52 z Turynem. Spadają Perth i San Jose.

Dywizje 5–7: 21-1 Edmonton nie wystarcza

Dywizja 5: Hamburg, wygrywa najlepsza obrona

Trzy drużyny zakończyły z bilansem 19-3 (Montevideo, Qingdao, Brisbane), ale mistrzem została czwarta: Hamburg Gorillas, 18-4 i najlepsza obrona dywizji (1514 straconych punktów). Hamburg wyeliminował Bejrut i rozstawione z jedynką Montevideo, a potem rozbił Qingdao w finale: 77:70 na wyjeździe i 108:62 u siebie. Środkowy Lorenzo De Luca został MVP finału (15,5 punktu i 7,5 zbiórki), a najlepiej punktował obrońca Danilo Miskovic, 19 punktów na mecz.

MVP został Joaquin Montero z Qingdao (średnio 21 punktów), którego sezon zaczął się dość osobliwie: pierwszy mecz zagrał w Eschilo Lakers, którzy po jednym występie sprzedali go do Qingdao. Najlepszym obrońcą został Nebojsa Lukic z Montevideo (9,6 zbiórki). Spadają Montreal (2-20) i Nicea.

Dywizja 6: Osaka z piątego miejsca

Brussels Bison (20-2) i Sofia Knights (19-3) prowadzili w sezonie zasadniczym. Tytuł zdobyli jednak Osaka Sentinels, piąci z bilansem 15-7. Osaka wygrała w Auckland, pokonała Kijów w półfinale i rozbiła Tajpej w finale: 104:86 na wyjeździe i 92:89 u siebie. MVP finału Helmut Pape notował w serii średnio 22,5 punktu i niesamowite 6,5 przechwytu na mecz.

MVP dywizji został Gunther Schmid z Tajpej (21,8 punktu, 52,8% za trzy), a najlepszym obrońcą Faustinas Balciunas z Auckland, który notował średnio 24,5 punktu i 3,4 przechwytu, a przeciwko Teheranowi zdobył 53 punkty i 8 przechwytów. Spadają Ottawa i Belo Horizonte.

Dywizja 7: szok w Edmonton

Edmonton Enforcers mieli najlepszy bilans w całej grze: 21-1. Mieli najbardziej efektywnego zawodnika sezonu, środkowego Pierricka Gaillarda (21,3 punktu, 12,7 zbiórki, 59,1% z gry i 51% za trzy), oraz 22-letniego rozgrywającego Daniela Munoza ze średnią 22,9 punktu. W ćwierćfinale pokonali Budapeszt. A potem przegrali u siebie półfinał z Bucharest Warriors. Jeden mecz i po sezonie 21-1.

Bukareszt wygrał następnie finał z Tunis Barracudas: 102:70 w Tunisie, 84:97 u siebie i 103:90 w trzecim meczu. Zeno Ferrara został MVP finału ze średnią 23,3 punktu. MVP dywizji został Reinaldo Uribe z Tunisu: 23,5 punktu na mecz, 56,6% za trzy i 51 punktów przy 15/18 z gry przeciwko Porto. Najlepszym obrońcą został Xristos Bakas z Winnipeg, który w ostatniej kolejce zdobył 35 punktów i miał 10 przechwytów. Dorian Spruill z Kurytyby zanotował drugi najlepszy wynik punktowy sezonu: 54 punkty przy 19/22 z gry i 10 trójkach. Spadają Kioto i Helsinki.

Dywizje 8–10: ośmiu mistrzów i mnóstwo niespodzianek

Dywizja 8: przebudowa Eschilo Lakers

Żaden klub nie korzystał z rynku tak jak Eschilo Lakers. Między 26 sierpnia a 16 września przeprowadzili ponad tuzin transferów, w tym Baltasara Garcii, kupionego za 1,08 mln i odsprzedanego dwa dni później za 1,14 mln, oraz Marqueza Washingtona, który w siedmiu meczach notował średnio 21 punktów, zanim trafił do Kijowa. Trzon, który został, z Andreą Esposito na środku, Nicolą Caruso na rozegraniu i Slavko Dukiciem, kupionym 4 września z Austin za 1,12 mln, zakończył sezon z bilansem 19-3.

W play-offach Lakers byli nie do ruszenia: pokonali Kaohsiung i Fukuokę, a w finale zmiażdżyli Nassau Ajax 104:61 i 115:60, w najbardziej jednostronnym finale sezonu. Dukic został MVP finału. Nassau, szóste w sezonie zasadniczym, wyeliminowało wcześniej Maracaibo (19-3) i Amman (18-4, najlepsza obrona dywizji), którego skrzydłowy Omari Dandridge, 22 lata i ocena 93, był jednym z najbardziej efektywnych graczy w grze. MVP dywizji został Eimantas Dagilis z Maracaibo, który po przyjściu z Rio de Janeiro notował średnio 20,9 punktu i 13,5 zbiórki, a najlepszym obrońcą Yann Martinez z Fukuoki. Matteo Lombardo z Wuhanu miał w jednym meczu 47 punktów, 12 zbiórek i 8 asyst. Spadają Rotterdam i Genewa.

Dywizja 9: obie jedynki odpadają w pierwszej rundzie

W grupie A Suzhou Cyclops zajęli pierwsze miejsce z bilansem 17-5 i przegrali ćwierćfinał z Rijadem, ósemką z bilansem 11-11. Tytuł zdobyli Jakarta Planets, piąci w tabeli, którzy w finale pokonali 2-1 Abuja Ferrets (siódme miejsce). Ich MVP finału, Timoleon Christodoulou, przyszedł z Antananarywy 11 września, po tym jak rzucił 50 punktów w meczu Dywizji 10. MVP grupy został Nikolas Fiedler z Abudży (20,2 punktu i 6,6 asysty), który już w przedsezonie był MVP i najlepszym obrońcą. Dubai Centaurs i Tijuana Colonels rozegrali mecz z największą liczbą punktów w sezonie: 137:130 po dwóch dogrywkach, łącznie 267 punktów.

W grupie B scenariusz się powtórzył. Lider Daegu Apollo (18-4) odpadł w ćwierćfinale z Zurich Huskies, ósemką z bilansem 10-12, która potem doszła aż do finału. Tam 2-1 wygrali Panama City Chiefs, a MVP finału został Jeffrey Dukes. MVP został Otto Klein z Daegu (23,5 punktu, 49 przeciwko Kingston). Lino Caruso zdobył nagrodę dla najlepszego obrońcy po przejściu z Lahaur do Luksemburga, gdzie notował średnio 24,4 punktu i 3,9 przechwytu: to jedyny zawodnik sezonu nagrodzony w dwóch różnych dywizjach, bo za pierwszą połowę sezonu został też MVP Dywizji 10.

Najboleśniejszy upadek zaliczyli Avignone Warriors: mistrzowie Dywizji 10 w przedsezonie, awans, a potem ostatnie miejsce w grupie A z bilansem 5-17. Wracają do Dywizji 10 razem z Hagą, Sapporo i Kingston.

Dywizja 10: cztery grupy, cztery historie

• Grupa A, Niamey Tortoise. Czwarte rozstawienie, 13-9. W finale dwukrotnie pokonali lidera Delhi (18-4), 100:86 i 88:78, a prowadził ich MVP finału Manuel Cardenas (21,5 punktu, 7,5 zbiórki, 4,5 asysty). W tej grupie grali też najlepszy strzelec sezonu, Iginio D'Angelo z Taszkentu (26,5 punktu na mecz, łącznie 583), oraz MVP, Ognjen Dimitrijevic z Monrowii, który rzucił 53 punkty w meczu przegranym po dogrywce z Honiarą.
• Grupa B, Dar es Salaam Squids. Szóste rozstawienie, 13-9, mistrzostwo po 2-0 z Bamako. Lider Maputo odpadł w ćwierćfinale. 24-letni środkowy Viktor Dorn notował średnio 16,8 punktu i 10,7 zbiórki.
• Grupa C, Cusco Kudus. Jedyna jedynka, która w Dywizji 10 sięgnęła po tytuł: 18-4, a potem gładkie 2-0 z Lubumbashi w finale, w którym MVP Meletios Xydias rzucał 25 punktów na mecz. MVP grupy został Timoteo Mendez z Freetown: 26,2 punktu i 71 trójek.
• Grupa D, Goa Flames. Historia sezonu. Jedenaście zwycięstw, jedenaście porażek, ósme i ostatnie miejsce premiowane grą w play-offach. Goa wygrało w Kuwejcie, pokonało Katmandu, a w finale ograło Antananarywę 2-1, choć drugi mecz przegrało po dogrywce: 112:84 w trzecim meczu. 30-letni Nikitas Zaharias został MVP finału z 20,3 punktu i 10 zbiórkami. Lider SG RioThunder (17-5) odpadł w ćwierćfinale.

Wszystkich ośmiu finalistów Dywizji 10 awansuje do Dywizji 9.

Swish & Dunk Cup: pogonie San Diego

Druga edycja Swish & Dunk Cup wystartowała 26 sierpnia ze 160 klubami ze wszystkich dywizji. To system pucharowy z jednym meczem: bez drugiej szansy i bez ochrony dla wielkich. Po ośmiu rundach puchar zdobyła drużyna z Dywizji 3.

Niespodzianki

Największa sensacja przyszła w drugiej rundzie: Monrovia Gecko z Dywizji 10 pokonali Portland Goblins z Dywizji 1 80:79. Alexandria Weasels z Dywizji 9 wygrali jednym punktem z El Paso (Dywizja 4), a potem z Brasílią (Dywizja 5) i dotarli do 1/8 finału. Tam Beijing Kings z Dywizji 4 pokonali Oklahoma City (Dywizja 1) 115:94, a w ćwierćfinale rozbili Mediolan 86:56: drużyna z Dywizji 4 w najlepszej czwórce.

Półfinał i finał: dwa powroty z dalekiej podróży

San Diego dwa razy wygrało w Pucharze, odrabiając straty. W półfinale z Kansas City przegrywało 5:22 po pierwszej kwarcie i 30:46 do przerwy. W trzeciej kwarcie zdobyło 32 punkty, tracąc 11, a potem dowiozło wynik 84:82. Rozgrywający Gottfried Schwab, który dołączył do klubu zaledwie kilka dni wcześniej, skończył mecz z 20 punktami i 8 przechwytami. Po drugiej stronie drabinki Milwaukee pokonało Pekin 100:66, a Joaquin Prieto rzucił 22 punkty w 21 minut.

Finał 3 września zaczął się tak samo: po dziesięciu minutach Milwaukee prowadziło 23:9. San Diego odpowiedziało drugą kwartą wygraną 28:11, wyszło na prowadzenie i już go nie oddało: 79:70. Milos Zecic zagrał pełne 48 minut, zdobył 18 punktów i miał 6 zbiórek, Simeun Nikolic dołożył 18 punktów i 2 bloki, a Marcel Bernard 13 punktów i 8 zbiórek. W Milwaukee Holger Schuhmann rzucił 15 punktów w 14 minut, a Norval Haggins zanotował 12 punktów i 13 zbiórek.

Najlepsi zawodnicy Pucharu

• Milos Zecic (San Diego): król strzelców turnieju ze 132 punktami w 7 meczach, średnio 18,9.
• Paulius Sabaliauskas (Pekin): 18 punktów na mecz, lider rewelacji turnieju.
• Roger Lopez (Milwaukee): 100 punktów w 7 meczach, najwięcej 29.
• Marcel Bernard (San Diego): 14,1 punktu, 5,3 zbiórki i 3,9 asysty oraz mecz z 30 punktami.
• Djordje Jokic (Brisbane): 22,5 punktu na mecz i 37 w jednym spotkaniu, zanim Brisbane odpadło w 1/8 finału.

Najlepsze występy indywidualne przyszły w drugiej rundzie: po 42 punkty rzucili Benedikt Nagel (Bukareszt), Urbano Ortiz (Kingston) i Karl Traut (Brisbane).

Ile warta jest każda runda pucharu, a także wszystkie inne nagrody w grze, wyjaśniamy w poradniku o nagrodach.

Mundial: Hiszpania na szczycie świata

W mundialu 1. sezonu zagrało osiem reprezentacji z najwyższymi ocenami, złożonych z najlepszych zawodników każdego kraju. Tak jak w dawnych menedżerach przeglądarkowych, od Charazay począwszy, reprezentacja jest wizytówką zawodników, których rozwijasz w swoim klubie. Turniej trwał od 28 sierpnia do 1 września: dwie grupy po cztery drużyny, a potem półfinały i finał, oba do dwóch zwycięstw.

Faza grupowa przyniosła wielkie rozczarowanie turnieju: Stany Zjednoczone, druga reprezentacja pod względem oceny, przegrały wszystkie trzy mecze, w tym dwa dwoma punktami (95:97 z Serbią, 90:92 z Litwą). Grecja również skończyła z bilansem 0-3, tracąc 121 punktów w meczu z Włochami. Serbia i Francja nie przegrały ani razu.

Półfinały wywróciły wyniki grup do góry nogami. Serbia wygrała pierwszy mecz z Niemcami 101:64, różnicą 37 punktów, a potem przegrała dwa kolejne: 76:97 w Niemczech i 78:87 u siebie. Niemcy, siódmi z ośmiu pod względem oceny, byli w finale. Hiszpania przegrała drugi mecz z Francją, ale wygrała dwa pozostałe, 97:67 i 101:90.

W finale pierwsze uderzyły Niemcy, wygrywając 88:80 w Hiszpanii mimo 24 punktów Javiera Hernandeza. Odpowiedź Hiszpanii była brutalna: 115:73 w Niemczech, 42 punkty różnicy. W trzecim meczu Justo Ibanez, najwyżej oceniany zawodnik w grze (95), rzucił 30 punktów i Hiszpania wygrała 95:70. Najbardziej wszechstronnym graczem turnieju był rozgrywający Juan Duran: 15,4 punktu i 2,8 przechwytu na mecz oraz plus-minus +108 w dziewięciu meczach. Niemiec Gunther Schmid był najlepszym strzelcem wśród finalistów (średnio 16 punktów, 28 w półfinale), a Serb Djuro Ercegovac notował 14,3 punktu i +97.

Uwaga na marginesie dotycząca 2. sezonu: kolejny mundial, rozegrany we wrześniu, wygrała Francja.

Nagrody

Na koniec sezonu zasadniczego każda dywizja przyznaje nagrodę MVP i nagrodę dla najlepszego obrońcy. MVP finału wybiera się po zakończeniu play-offów. Kilku laureatów zmieniło w trakcie sezonu drużynę: nagroda uwzględnia to, co zrobili w danej dywizji.

Dublet w Dywizji 1 to osobna historia. 7 września Indianapolis miało jeszcze w składzie Ovidijusa Paulauskasa, który notował średnio 21,7 punktu i 5 przechwytów na mecz. W ciągu 48 godzin Paulauskas był już w Pekinie, a Indianapolis wyłożyło rekordowe 2,1 mln za Elmera Fraide'a. Obaj zostali nagrodzeni: Paulauskas za obronę, jaką grał w Indianapolis, a Fraide za sezon ze skutecznością 70,6% z gry i 62,7% za trzy.

Liderzy statystyk

Sezon zasadniczy, minimum 12 meczów. Średnie obejmują wszystkie drużyny, w których zawodnik grał w sezonie.

W oczy rzuca się skuteczność za trzy: Elmer Fraide 62,7%, Pearly Laboone, środkowy, aż 64,2%, Reinaldo Uribe 56,6%. Silnik nagradza dobrych strzelców, kiedy mają czyste pozycje, tak jak dzisiejsza NBA, o czym pisaliśmy w tekście o tym, jak NBA zmieniła się przez 30 lat. Najwięcej skorzystały drużyny, które zbudowały atak wokół rzutu za trzy i ustawiły go odpowiednią taktyką, taką jak Pace and Space czy 5-Out.

Najlepsze występy

1. Darius Gedvilas, 55 punktów (Orlando – Atlanta, 31 sierpnia): 17/24 z gry, 8 trójek, 11 asyst. Rekord sezonu.
2. Dorian Spruill, 54 punkty (Kurytyba – Bratysława, 12 września): 19/22 z gry i 10 trójek. Niemal perfekcyjnie.
3. Faustinas Balciunas, 53 punkty i 8 przechwytów (Auckland – Teheran, 7 września).
4. Ognjen Dimitrijevic, 53 punkty (Monrowia – Honiara, 10 września), w porażce 102:104 po dogrywce.
5. Reinaldo Uribe, 51 punktów przy 15/18 z gry (Tunis – Porto, 13 września).
6. Timoleon Christodoulou, 50 punktów, 9 asyst i 5 przechwytów (Antananarywa – Siem Reap, 9 września), kilka dni przed przenosinami do Dżakarty i zdobyciem tytułu.
7. Wolfgang Abt, 34 punkty i 12 przechwytów (Denver – San Francisco, 4 września), w najwyższym zwycięstwie sezonu, 144:40.
8. Angel Montero, 42 punkty i 11 przechwytów (Seattle – Tel Awiw, 30 sierpnia).
9. Waldemar Muller, 40 punktów i 10 przechwytów (San Juan – Perth, 3 września).
10. Matteo Lombardo, 47 punktów, 12 zbiórek i 8 asyst (Wuhan – Rotterdam, 5 września).
11. Justo Ibanez, 30 punktów w decydującym meczu finału mundialu.

Oceny zawodników

Nasze oceny w skali od 1 do 10 dla zawodników, którzy nadali ton 1. sezonowi. Bierzemy pod uwagę liczby, trofea, wagę każdego występu i to, czego można było się po nich spodziewać przy ich ocenie.

Niespodzianki

• Goa Flames: drużyna z bilansem 50%, ósme rozstawienie, mistrzostwo. Kopciuszek sezonu.
• Niemcy: siódmi z ośmiu pod względem oceny, wyeliminowali Serbię i zagrali w finale mundialu.
• Beijing Kings: drużyna z Dywizji 4 w półfinale Pucharu, po zwycięstwach nad Oklahoma City i Mediolanem.
• Osaka Sentinels i Jakarta Planets: obie piąte, obie z tytułem.
• Zurich Huskies i Nassau Ajax: z dołu drabinki play-offów do finału, a dla Zurychu jeszcze awans.
• Buenos Aires Wolfhounds: szóste rozstawienie, 150 punktów w jednym meczu, wyeliminowali zdobywcę Pucharu i awansowali do Dywizji 2.
• Monrovia Gecko: drużyna z Dywizji 10, która wyrzuciła z Pucharu drużynę z Dywizji 1.
• Eschilo Lakers: agresywna strategia transferowa, która się opłaciła. 19-3 i najbardziej jednostronny finał sezonu.

Rozczarowania

• Edmonton Enforcers: 21-1, najbardziej efektywny zawodnik w grze i odpadnięcie w półfinale.
• Stany Zjednoczone: druga ocena na mundialu, 0-3 w grupie.
• Serbia: bez porażki w grupie, +37 w pierwszym meczu półfinału, a potem odpadnięcie.
• Suzhou, Daegu, Maputo i SG RioThunder: same jedynki, wszystkie poza turniejem już w ćwierćfinale.
• Tampa, Bruksela i Montevideo: 20-2, 20-2 i 19-3, a żadna z nich nie dotarła do finału.
• Avignone Warriors: od mistrzostwa Dywizji 10 do ostatniego miejsca w Dywizji 9 i spadku.
• Cleveland Barbarians: 1-21 w Dywizji 1.

Transfery, które rozstrzygnęły sezon

Przy 2004 transferach i 445,6 mln wydanych dolarów rynek ważył tyle co parkiet. Oto ruchy, które miały największe znaczenie.

• Rekord: Elmer Fraide. Wystawiony za 299 288 dolarów, sprzedany po 27 ofertach za siedmiokrotność tej kwoty. Tydzień później był MVP Dywizji 1. Najdroższy transfer sezonu okazał się też najbardziej opłacalny.
• Szybka odsprzedaż: Cesar Leon. Milwaukee kupiło go za 1,60 mln 8 września i sprzedało za 1,59 mln 10 września. Potem zdobył z Belgradem tytuł w Dywizji 2.
• Transfer, który dał tytuł: Slavko Dukic. 1,12 mln za przejście z Austin do Eschilo Lakers, a potem MVP finału w Dywizji 8.
• Najbardziej zacięta aukcja: Timoteo Mendez. 36 ofert, od ceny wywoławczej 154 139 dolarów do ceny końcowej 996 848, zapłaconej przez Philadelphię.
• Okazja: Karolis Stankevicius. Skrzydłowy z oceną 94, jeden z dziesięciu najlepszych zawodników w grze, sprzedany przez Mediolan do SG RioThunder za 759 654 dolary w ostatnim dniu sezonu, za mniej niż połowę ceny porównywalnych graczy.
• Inwestycja: Horst Ihle. Numer 1 draftu Dywizji 5, 19 lat i potencjał 93, kupiony przez Eschilo Lakers za 495 463 dolary.

Talenty, które warto śledzić

Draft 1. sezonu przyniósł 224 nowych zawodników, po 16 na grupę. Większość będzie potrzebowała kilku sezonów treningu, żeby wskoczyć do pierwszej piątki, ale kilku już teraz ma oceny przyszłych gwiazd. Zawodnicy z potencjałem 100 to rzadkość: jest ich dwóch.

Spośród młodych zawodników, którzy już się liczą, miej na oku Gilesa Florenta (22 lata, 93/96, Denver), Igora Erdeljana (22, 89/96, kupiony przez Oklahoma City za 1,45 mln), Reinalda Uribe (22, 89/94), Lazara Arsenijevicia (22, 88/93, Austin) i Neoklesa Stamatiou (25, 83/97), który ma najwyższy potencjał spośród zawodników z ugruntowaną pozycją.

Najlepsi zawodnicy w grze

Najwyżej oceniani zawodnicy na koniec 1. sezonu:

1. Justo Ibanez (PF, Hiszpania, 27 lat): 95. Jedyny zawodnik w grze na takim poziomie i mistrz świata.
2. Nerijus Kavaliauskas (PF, Litwa, 28): 94, potencjał 95. Mistrz Dywizji 2 z Belgradem.
3. Raymond Meunier (SG, Francja, 29): 94, potencjał 95. MVP Dywizji 1 w przedsezonie, sprzedany do Qingdao za 1,56 mln.
4. Jose Jimenez (PG, Hiszpania, 24): 94, potencjał 95. Najmłodszy w czołówce.
5. Juan Duran (PG, Hiszpania, 25): 94. Lider mistrzów świata.
6. Roger Lopez (SG, Francja, 29): 94. Mistrz Dywizji 1 z Milwaukee.
7. Karolis Stankevicius, Herkus Ramanauskas, Miguel Carrasco, Jovica Hristic i Jules Guerin: wszyscy z oceną 94.

Czterech z jedenastu zawodników z oceną 94 lub wyższą to Hiszpanie. To nie przypadek, że Hiszpania wygrała mundial.

Na co patrzeć w 2. sezonie

2. sezon trwa od 17 września i pierwsze odpowiedzi już padły: El Paso wygrało Puchar, a Francja mundial. Pytania na resztę sezonu:

• Czy Milwaukee sięgnie po trzeci tytuł z rzędu, teraz gdy Belgrad i Nowy Orlean awansowały do Dywizji 1?
• Czy Eschilo Lakers będą dalej piąć się w górę w Dywizji 7 i jak szybko rozwinie się Horst Ihle?
• Jak SG RioThunder wykorzysta Karolisa Stankeviciusa?
• Czy Edmonton z Gaillardem i Munozem zamieni dominację w sezonie zasadniczym na tytuł?
• Kto pierwszy zrobi gwiazdę z zawodnika z potencjałem 100?

Jeśli chcesz trafić do następnego podsumowania, tutaj znajdziesz wszystko, co trzeba wiedzieć o Swish & Dunk: gra jest darmowa, nie ma pay-to-win, a każde trofeum z tego tekstu zdobyto prowadzeniem drużyny na parkiecie, a nie wydawaniem pieniędzy. A jeśli przychodzisz z innych gier, nasz przewodnik po najlepszych menedżerach koszykarskich wyjaśnia, jak wypada na ich tle.

Najczęściej zadawane pytania

Kto wygrał 1. sezon Swish & Dunk?

Milwaukee Warlocks wygrali Dywizję 1, pokonując w finale Washington Sorcerers 2-1. To ich drugi tytuł z rzędu.

Kto wygrał Swish & Dunk Cup?

San Diego Pharaohs, drużyna z Dywizji 3, która 3 września 2026 roku pokonała w finale Milwaukee 79:70, odrabiając stratę 9:23 z pierwszej kwarty.

Kto wygrał mundial?

Hiszpania, 2-1 z Niemcami w finale, z 30 punktami Justo Ibaneza w decydującym meczu.

Kto był najlepszym zawodnikiem 1. sezonu?

Pierrick Gaillard z Edmonton miał najlepszą efektywność i najwięcej zbiórek, Darius Gedvilas rzucił rekordowe 55 punktów, a Elmer Fraide został MVP Dywizji 1.

Jaki był najdroższy transfer?

Elmer Fraide, z Columbus do Indianapolis za 2 104 991 dolarów.

Kto jest największym talentem?

Thierry Garnier (19 lat) i Claude Blanchard (20), obaj z potencjałem 100.

Silnik meczowy został ponownie skalibrowany na podstawie statystyk NBA: sprawdź, co zmieniło się w nowym silniku i jak wpływa to na twój klub.

Ostatnia aktualizacja: 5 października 2026